ยุ้ย จาก “ไม่กล้า” พูดภาษาอังกฤษ สู่ นางฟ้าไทยแห่งสายการบินเอทิฮัด

0
1905
ยุ้ย จาก “ไม่กล้า” พูดภาษาอังกฤษ สู่ นางฟ้าไทยแห่งสายการบินโอมาน

Q: แนะนำตัวเองให้รู้จักกันหน่อยค่ะ

สวัสดีค่ะ ชื่อยุ้ย – ณัฐวิมล ตรีสุภิญโญค่ะ ปัจจุบันเป็นลูกเรือของ Etihad Airways ค่ะ ก่อนหน้านี้เคยบินอยู่กับ Oman Air รวมทั้งหมดก็บินมา 6 ปีแล้วค่ะ แต่ชีวิตการทำงานจริงๆ ของยุ้ยนี่เริ่มจากเป็น Ground staff ของ Lufthansa Services (Thailand) มาก่อนประมาณ 1 ปีค่ะ

ตอนปริญญาตรียุ้ยเรียนจบในคณะ Science & Technology ค่ะ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวอะไรกันเลยกับงานที่ทำมาเลยซักงานค่ะ

Q: อะไรผลักดันให้ยุ้ยสานความฝันเป็น Cabin Crew คะ

การเป็นลูกเรือนี่คือความฝันเดียวของยุ้ยเลยก็ว่าได้ ตั้งแต่สมัยเด็กๆ จำความได้ก็คิดแค่ว่าวันนึงจะต้องเป็นลูกเรือ ไม่เคยรู้สึกว่าอยากเป็นอย่างอื่นเลยค่ะ แต่พอตอนจะเลือกเรียนป.ตรี มีคนเคยบอกยุ้ยว่า “คนที่เรียนหมอไปเป็นแอร์ได้ แต่คนที่เรียนเป็นแอร์อย่างเดียวไปเป็นหมอไม่ได้นะ”

เราก็เลยเลือกเรียนอะไรที่เฉพาะทางขึ้นมาหน่อย เผื่อว่าไม่ได้เป็นลูกเรือยังมีอะไรอย่างอื่นให้ทำ แต่พอเรียนจบมาแล้วค้นพบตัวเองว่า ไม่ชอบอะไรที่เรียนมามากๆ ไม่เก่งเลยด้วย เลยยิ่งผลักดันให้ตัวเองพยายามมากขึ้น มาทำงานที่ตัวเองอยากจะทำและเหมาะกับตัวเองค่ะ

Q: การที่ยุ้ยมาเป็นแอร์ได้นี่…ต้องภาษาเก่งในระดับนึงเลยมั๊ยคะ และยุ้ยฝึกภาษายังไงบ้าง

เอาจริงๆ ตอนเรียนจบใหม่ๆ ยุ้ยเขียนได้ อ่านได้ แต่ไม่ยอมพูด ยิ่งกับฝรั่งนี่ยิ่งไม่พูด อายมาก แต่พอวันนึงที่ไปทำงานเป็นกราวด์ แล้วโดนพี่ที่สอนงานว่าๆ ถ้าไม่พูดแล้วจะสื่อสารกับผู้โดยสารยังไง มันเลยเป็นจุดที่บังคับให้ต้องพูดค่ะ

ส่วนการฝึกภาษาของยุ้ยนี่จำได้เลยว่าตอนช่วงนั้นที่หางานและเริ่มทำงานนี่คือนั่งดูหนังฝรั่งวนไปค่ะ ส่วนตัวเป็นคนชอบดูหนังอยู่แล้ว ก็จะปิด Subtitle แล้วพยายามฟังว่าในบทพูดว่าอะไร ออกเสียงยังไงและพยายามพูดตามค่ะ หนังเรื่องแรกที่ยุ้ยเอามาฝึกนี่คือ Harry Potter ฟังไม่ยากเกินไป ทุกวันนี้ก็ยังนั่งดู American series อยู่ค่ะ แล้วก็คุยกับผู้โดยสารเยอะๆ ฝึกพูดฝึกฟังไปในตัวค่ะ

Q: กว่าจะได้มาเป็น flight attendant ยากมั๊ย? ต้องผ่านอะไรมาบ้าง? และจริงมั๊ยว่าเป็นแอร์ต้อง “สวย สูงยาว เข่าดี”

ถามยุ้ยๆจะตอบว่ายากนะ ฮ่าาา พูดแบบไม่อายคือ สมัครมาเยอะมากๆ กว่าจะได้มา ด้วยความที่อาชีพนี้มีผู้สมัครเยอะมากค่ะ แล้วสายการบินส่วนใหญ่รับทีนึงไม่เกิน 20 คนจากผู้สมัครพันคน ยุ้ยเริ่มสมัครสายแรกตั้งแต่ยังเรียนไม่จบปี 4 ไปด้วยความมั่นใจล้นเปี่ยม ไม่เคยรู้ว่าการแข่งขันมันสูงมากขนาดนี้ ซื้อสูทง่ายๆ แต่งหน้าเอง แล้วไปสมัคร

ตอนนั้นเค้าให้ Group Discussion เรานี่นั่งนิ่งเลย เราไม่ค่อยกล้าพูดอยู่แล้วและผู้สมัครคนอื่นๆก็พูดภาษาอังกฤษกันไฟแล่บด้วย ผลออกมาคงไม่ต้องถามเลยค่ะ

หลังจากนั้นก็สมัครไปเรื่อยๆ การสมัครทีนึงต้องตื่นตั้งแต่ตี 4 มาแต่งหน้าทำผม ไปนั่งรอส่งใบสมัครหลายชั่วโมง ฝึกพูดแนะนำตัวเอง ฝึกภาษาอังกฤษเยอะมาก

ตอนนั้นเราเครียดมาก ท้อมาก ไม่ได้ซักที จนตอนสมัครโอมาน คือเราบอกคนอื่นและตัวเองไว้แล้วว่า สมัครสายสุดท้ายแล้วนะ เราเหนื่อยมากแล้ว ไม่ได้เราจะยอมแพ้แล้วรอบนี้ แล้วสรุปก็ได้ค่ะ

ส่วนว่าจริงมั้ยที่ต้อง สวย สูงยาว เข่าดี ยุ้ยว่าความสวยนี่มันขึ้นอยู่กับมุมมองนะ มันไม่ตายตัว ผู้หญิงทุกคนนี่คือสวยในแบบของตัวเองหมด ถ้ามาดูที่ทำงานยุ้ยลูกเรือเป็นร้อยสัญชาติ มีรูปร่างหน้าตาที่แตกต่างกันไปมากค่ะ ลูกเรือผู้หญิงมีสูงตั้งแต่ 158 ไปถึง 180 กันเลยทีเดียว ผิวขาว ผิวเหลือง ผิวเข้ม ผมบลอนด์ ผมดำ มีหมดทุกแบบค่ะ ที่สำคัญคือบุคลิกและการดูแลตัวเองให้ดูสะอาดสะอ้านน่ามองอยู่ตลอดเวลามากกว่าค่ะ

Q: ขอทิปสำหรับคนอยากเป็นแอร์ฯในสายการบินในต่างประเทศเหมือนยุ้ยหน่อยได้มั๊ยคะ

ฝึกภาษาอังกฤษการพูดการฟังเยอะๆค่ะ อย่างสายการบินที่ยุ้ยอยู่เค้าไม่ได้ขอผลสอบโทอิคนะคะ เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปกังวลแกรมม่าจนเกินไปค่ะ เป็นตัวของตัวเอง มั่นใจ และวันสัมภาษณ์ก็ยิ้มเยอะๆเลยค่ะ

Q: การใช้ชีวิตห่างบ้านในต่างแดน มันให้บทเรียนอะไรกับชีวิตเราบ้าง

เยอะเลยค่ะ ก่อนยุ้ยย้ายไปโอมาน ยุ้ยไม่เคยห่างบ้านเลยอยู่กับพ่อแม่ทุกวัน โชคดีที่ตอนไปโอมานไปพร้อมคนไทยอีก 9 คน เพื่อนเยอะเลย ไม่ค่อยเหงามาก เหมือนไปเข้าค่ายกับเพื่อน สนุกดี แต่พอตอนย้ายมา Etihad เรามาคนเดียว เป็นเอเชียนคนเดียวในห้องเรียน เหงามากค่ะ

ช่วงแรกๆแอบร้องไห้บ่อยมาก ว่าเรามาทำอะไรที่นี่กัน แต่ก็ผ่านมาได้และก็ไม่เคยเสียใจที่ย้ายมาที่นี่ มันสอนอะไรเราเยอะมาก การที่ต้องเจอปัญหาคนเดียว แก้ปัญหาคนเดียว ดูแลตัวเองทั้งจิตใจและร่างกาย ตอนอยู่บ้านเหนื่อยแค่ไหนก็มีพ่อแม่คอยดูแลหาข้าวหาน้ำให้กิน ตอนนี้คือบินกลับมาเหนื่อยมากๆ ก็ต้องทำกับข้าวกินเองค่ะ งานบ้านก็ทำเองทุกอย่างหมด มันเหมือนเราโตขึ้นอีกขั้นนึง เรียนรู้ที่พึ่งตัวเองเท่านั้น ทำอะไรคนเดียวเองได้ มันก็สบายดีนะคะ

Q: ขอทิปการสร้างเพื่อนต่างชาติเวลาเราอยู่ต่างแดนหน่อยค่ะ

อย่างที่ยุ้ยบอกไปว่าที่นี่มีลูกเรือเป็นร้อยสัญชาติ มันก็จะตามมาด้วยที่แต่ละคนนับถือศาสนาไม่เหมือนกัน มีความเชื่อและวัฒนธรรมที่แตกต่างกันอย่างมาก การเคารพความแตกต่างนั้นยุ้ยว่าสำคัญมากในการสร้างเพื่อนและการทำงานร่วมกันด้วยค่ะ เมื่อเราไม่ไปตัดสินเค้าเพราะเค้าแค่แตกต่างจากเรา เปิดใจให้กว้าง ทีนี้เราก็คุยกันง่าย เข้ากันง่ายมากขึ้นแล้วค่ะ

Q: ไปมาหลายที่…สถานที่อะไร หรือประเทศไหนที่ยุ้ยชอบมากที่สุด เพราะอะไร

เลือกยากเลยหล่ะ ชอบหลายประเทศเลยอิตาลีก็ชอบ สถานที่สวยๆเยอะมาก แต่ที่ๆ ไปมาแล้วชอบที่สุดคือ Cinque Terre ค่ะ มีทะเลให้เล่น มีบ้านสีสดๆเรียงกันบนภูเขา เป็นทริปที่ประทับใจมากๆค่ะ ญี่ปุ่นก็ชอบไป ประเทศสวยงาม สะอาด ของกินอร่อย ชอปปิ้งสนุก เลือกไม่ได้เลยทีนี้

Q: ชอบและไม่ชอบอะไรเกี่ยวกับชีวิตการเป็นแอร์บ้าง

สิ่งที่ชอบหรอ คือยุ้ยไม่ชอบทำงานนั่งโต๊ะ ตื่นเช้าฝ่ารถติดไปทำงานตกเย็นรีบกลับบ้านเข้านอนเพื่อที่จะไปทำงานเช้าวันใหม่ หยุดพร้อมกับคนอื่น ไปไหนมาไหนรถติดคนเยอะ พอมาทำงานนี้คือชอบมาก มีวันหยุดเยอะมาก ไม่ต้องตื่นเช้าทุกวันค่ะ แล้วก็ชอบที่งานมันไม่น่าเบื่อ

บางคนอาจจะบอกว่าก็งานซ้ำๆมั้ย เสิร์ฟน้ำเสิร์ฟอาหารวนๆไป แต่งานมันไม่ใช่แค่นั้นนะคะ เราเจอคนใหม่ๆทุกวัน เพื่อนร่วมงานหน้าใหม่แทบทุกไฟลท์ ได้เจอเหตุการณ์แปลกๆที่คนทั่วไปไม่ได้เจอ มีเรื่องให้เซอไพรส์แทบทุกวันค่ะ เราเลยเรียนรู้อะไรใหม่ๆได้เยอะค่ะ

ส่วนที่ไม่ชอบ บางทียุ้ยแค่ไม่ชอบที่ต้องอยู่ไกลจากครอบครัว เวลาที่ท้อหรือเหนื่อยบางทีแค่อยากมีคนอยู่ข้างๆค่ะ แต่มันก็ไม่ได้เป็นบ่อยนะคะ นานๆที แล้วก็อาจจะมีบางครั้งที่เจอผู้โดยสารที่ไม่น่ารัก พูดจาแสดงกิริยาที่ไม่ดีต่อเรา แต่เราก็ตอบโต้อะไรไม่ได้มากด้วยความที่มันคืองาน ตอนเราบินใหม่ๆเราก็เคยถามตัวเองว่านี่เราทำอะไรอยู่ ทำไมเราปล่อยให้คนอื่นมาทำกับเราแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็แอบชินแล้วค่ะ

Q: มี Quote ไหนที่ชอบเป็นพิเศษ

How people treat you is their karma; how you react is yours – Dr. Wayne Dyer
ยุ้ยทำงานที่ต้องเจอคนเยอะ ก็จะเจอคนทำอะไรแปลกๆกับเราเยอะ สุดท้ายก็มีแต่เรามีเดือดร้อนในใจเราเอง ตอนนี้ก็เลยพยายามเก็บ quote นี้ไว้ในใจตลอดค่ะ

Q: ฝากอะไรคนไทยด้วยกันที่อยากเจริญรอยตามยุ้ย

สำหรับคนที่สมัครอยู่ อย่าท้อค่ะ ในขณะที่เราสมัครงานนี้มาเป็นปี เราจะเจอคนที่เค้าสมัครแค่ครั้งเดียวแล้วเค้าได้เลย เราอาจจะแอบรู้สึกว่าเอ๊ะ หรือมันไม่ใช่งานของเรามันเลยไม่ยากแบบนี้ ถ้ารู้ว่านี่คืออาชีพที่เราต้องการ เราอยากจะเป็นลูกเรือจริงๆ อย่าหยุดสมัครนะคะ ถ้าเราหยุดสมัครเมื่อไหร่โอกาสเป็นศูนย์ทันทีค่ะ เตรียมตัวให้พร้อมเสมอในทุกสนามสัมภาษณ์ วันนึงเราได้แน่นอนค่ะ แต่ลองเปิดใจนะคะ ตอนแรกยุ้ยอยากได้สายแถบเอเชียเท่านั้น อยากจะไปอยู่เกาหลี สุดท้ายระเห็ดมาอยู่ตะวันออกกลางอย่างมีความสุขดีค่ะ

Facebook Comments